Volg de Boeren in Zuid-Afrika

Mma Bron

En daar zat ze zomaar bij ons op de bank. Waar twee maanden geleden Bethuel Mogashoa zat, hadden we nu Mma Bron op visite. Nita Bron - die intussen Nita Botha heet - onze maatschappelijk werkster uit Mamelodi.

Het was 1988. Bethuel begon als evangelist in Mamelodi. Nita werd in deeltijd onze social worker. Het werk in Mamelodi groeide en bloeide. Voor het eerst hadden we een echt mission team!

Ik herinner me de voorgeschiedenis weer:

• overleg in Zwolle met DVN tijdens m'n verlof eind 1986
• een werkbezoek van Aart de Graaf en Wim van der Horst in 1987
• de oprichting van de MRCWA - Mission Reformed Churches Welfare Association - als counterpart van DVN [zo werkte dat toen nog]
• de MRCWA-vergaderingen - met leden uit Mamelodi en Pretoria samen in één club - in het NGKA Dienstesentrum
• Nita die in 'het gebouwtje bij Malatji' spreekuur hield en workshops aanbood
• jeugdcongressen in Radium en Cullinan

Het was een bijzondere tijd.

Er is heel wat veranderd. Het mission team bestaat nu uit minstens tien man. Wij zijn in 2008 terug gekomen. Nita is - kan jy dit glo! - een boervrou in de buurt van Strampriet in Namibië. En de kerken in Zuid-Afrika voelen zich opnieuw - nog steeds - samen verantwoordelijk voor de sociale problemen.

Voorgangers

Het lijkt wel kerkje spelen. Twee jonge mannen die elkaar de hand geven. Even daarvoor heeft de één voor de ander gebeden: of de mohlanka wa Modimo [knecht van God] de kracht mag krijgen om het evangelie zuiver uit te leggen. Even later neemt de tweede het woord. "Ik groet u allen in de naam van onze Heer Jezus Christus. Amen."

Het lijkt kerkje spelen maar het is serieus. Zo gaat dat hier. Ook bij begrafenissen en bijbehorende bidstonden zijn we niet anders gewend. Zo ben ik vanmorgen in de dienst in wijk WW ingeleid. Zo gaat het vanmiddag bij de dienst in wijk CC.

De dienst vanmiddag wordt geleid door brother Bongani. De preek wordt geleverd door brother Jack. Hij bespreekt de opstanding van Christus, zoals we die belijden in Zondag 17 van de catechismus.

Ik merk het ook bij andere activiteiten - de catechisatie, de bijbelstudie van de jeugd - dat deze broeder is gezegend met een goed verstand en de gave van onderscheiding. Zoals hij rustig z'n verhaal doet. Een goede balans tussen bijbel en belijdenis. Geen teksten plukken maar ze uitleggen vanuit de context. Praktisch en persoonlijk.

Ik ben blij met zulke jonge broeders. Jammer dat zo'n middagdienst niet beter bezocht wordt. We zijn met 11 volwassenen en 2 kinderen. De mensen weten niet wat ze missen.

Eigen rechter

Op de weg zie je van alles.

Vorige week zaterdag reed ik naar Soshanguve. Op de R 80 snelweg zag ik een rode Toyota Corolla die gevaarlijk gek reed. Zat z'n gaspedaal los? Ik denk dat hij gedronken had. Slingeren over beide rijstroken. Agressief inhalen. De vluchtstrook en de middenberm gebruiken.

Bij het eerste verkeerslicht in Soshanguve werd hij door een BMW vakkundig klem gereden. De chauffeur van de BMW ging verhaal halen. Binnen de kortste keren was het een rel van heb-ik-jou-daar. Ik ben niet blijven kijken hoe het afliep ...

Deze week moest ik aan dat incident terug denken toen in Soshanguve twee huizen in de fik gingen. De bewoners worden verdacht van betrokkenheid bij de afschuwelijke moord op Masego Kgomo (10).

Soshanguve is diep geschokt door de moord. Dat uit zich in bidstonden en massaal meeleven bij de begrafenis. Maar ook op andere manieren. De verdachten zijn in de gevangenis aangevallen. Bij de rechtbank roept een menigte om wraak: "We want to kill them!" En hun huizen gaan in de hens.

Onder de verdachten is een sangoma. Het lijkt erop dat Masego het slachtoffer is geworden van een zgn. muti-moord. Haar lichaam is verminkt. Haar private parts zijn gebruikt voor duistere rituelen.

Ook dat is Soshanguve.

Donker als de nacht.

Maar het licht van het evangelie mag er schijnen!

Nering zonder tering

Gistermorgen zaten Mieke en ik samen in het ziekenhuis.

Nee, moenie skrik nie. Met de gezondheid gaat 't goed. Maar de ambtenarij, weet je.

In maart verstrijkt m'n werkvergunning. Sinds december zijn we bezig om een verlenging te krijgen. En daarvoor is een hele papierwinkel nodig. Onze deskundige schrijft me:

Die volgende dokumentasie is nodig vir die aansoeke:

• Aansoek vorm BI-1739, aangeheg. Een vorm moet deur jou ingevul word en een vorm deur jou vrou;
• Duidelike afskrifte van julle Geboorte Sertifikate – vertaal na Engels indien nodig;
• Duidelike afskrif van julle Huwelik Sertifikaat – vertaal na Engels indien nodig;
• Mediese Sertifikaat vir beide, vorm aangeheg;
• Radiologiese Verslag vir beide, vorm aangeheg;
• "Police Clearance Certificates”, nie ouer as 6 maande nie van alle lande waar julle woonagtig was vir ‘n tydperk langer as 12 maande sedert julle 18de verjaarsdae.  Om tyd te spaar kan ons ‘n beëdigde verklaring indien met bewyse dat julle vir die “Clearances” aansoek gedoen het;
• Motiverings brief van die “Vrye Geformeerde Kerk Pretoria – Maranata” wat verduidelik hoekom hulle jou vir ‘n langer tydperk hier wil hé;
• Afskrif van die kontrak wat jy met die Kerk geteken het in 2007 / 2008;
• Verlengde kontrak wat bevestig dat die kontrak wat jy in 2007 / 2008 geteken het nou verleng is vir ‘n verdere ???  maande;
• Ons volmag, aangeheg;
• Julle paspoorte.

We zijn dus weer bezig, in Nederland en hier, om alles bij elkaar te krijgen. Het laat me denken aan het gedoe op de ZA ambassade in 2007.

Daarom waren we dus gisteren in het ziekenhuis: voor röntgenfoto's, om vast te stellen dat we geen tbc hebben. Vreemd, ze testen je bloed niet op hiv / aids. Maar tbc ...

Hoe dan ook, dat hebben we niet. Dat hebben we dus. Nu de rest nog.

Tellen en wegen

Sister Pearly is als enige overgebleven van de vorige financiële commissie. De andere twee zijn afgetreden. De gemeente wees twee nieuwe leden aan: mma Mahlaela (43, werkzaam voor Khothatsong in de thuiszorg) en sis Thabang (19, eerstejaars student business management).

Gisteren hadden ze hun eerste vergadering.

Het ging over het beheer van de gelden. De kluis gaat naar Mahlaela. De sleutel blijft bij Thabang. Zo zijn er altijd twee nodig.

Het ging over de begroting 2010. Thabang houdt de administratie per week bij. Maar de FC heeft ook een overzicht per begrotingspost. Zo houden ze precies in de peiling wat binnenkomt en uitgegeven wordt voor de verschillende posten.

In een derde boek administreert Pearty de kerkelijke bijdragen.

Daarna was het geld tellen.

Tot mijn verrassing zat er ruim 3500 Rand in de kluis. Na aftrek van de diakonale fondsen - ik heb vlak hiervoor met de diakonie vergaderd en vraag namens hen om een x-bedrag - kan er zo'n 2500 Rand naar de bank.

Alle reden om dankbaar te zijn voor dit goede begin van 2010.

Gebed voor de gaven

"Laten we God danken voor de collecte."

De woorden komen van sister Pearly [33, foto], lid van de financiële commissie. Ze deed de suggestie gisteren tijdens de tweede dienst. Na de preek door brother Bongani - over de dood van Jezus, Zondag 16 - gaat brother Jack voor in het gebed. Zoals zijn gewoonte is, onderscheidt hij tussen adoration & thanksgiving, confession en supplication. Waarvoor zullen we danken en bidden?

Haïti komt voorbij. Het zondagschoolwerk. De vriend van ... die in de gevangenis zit. De bijbelstudie van de vrouwen. - Maar ook: "Laten we God danken voor de collecten in januari."

Bij de gemeentevergadering op 17 januari hebben we elkaar beloofd elke zondag minstens 300 Rand in de collecte bij elkaar te brengen. Dat is tot nu toe gelukt:

• 17 januari: R 407,10
• 24 januari: R 399,95
• 31 januari: R 302,85

's Morgens heb ik er nog een grapje over gemaakt. "Pas op, we zakken. Als we volgende week onder de R 300 zitten, gaan we net zo lang door met collecteren tot we genoeg hebben!" Leuk, De Boer. Maar er niet aan gedacht om God te danken voor wat we aan hem mochten geven.

Het gebed voor [over] de gaven. Dat hoort al eeuwen echt bij een gereformeerde kerkdienst. Waarom heeft Pearly daar nou aan gedacht en ik niet?

Een nieuw begin in F4

Voor het eerst vergaderde ons Mission Team gisteren in F4. Dat is de wijk - ook wel New Eersterus genoemd - waar collega Piet Magagula werkt, samen met evangelist John Mahlangu.

Voor het eerst. We zaten in de nieuwe kerk die ze daar aan het bouwen zijn. Het dak is nog niet helemaal dicht. Er staat water op de vloer. De zinkplaten van het dak klepperen vervaarlijk in de wind. Maar het gebouw is gebruiksgereed. Op zondag worden er kerkdiensten gehouden. En ook ons team kan er nu gebruik van maken.

Als ik tijdens de vergadering rondkijk, zie ik twee nieuwe gezichten. Twee studenten die in Mukhanyo zijn begonnen. Oscar Makobe uit wijk XX. Jacob Mnisi - ja, een broer van - uit wijk GG. Mooi dat er weer nieuwe mannen beschikbaar komen!

Niet iedereen is er. Maar we zitten toch met een man of 10 rond de tafel. Zendelingen, pastors, studenten. Wat een weelde.

Als ik naar de voorzitter kijk, zie ik boven hem op de muur van de kerk bekende woorden. Het votum, waarmee de kerkdienst vaak begint. Onze hulp is in de naam van de HEER, die de hemel en de aarde gemaakt heeft (Psalm 124).

Dat zijn goede woorden om 2010 mee te beginnen. Onze power ligt niet in getallen. Niet in team spirit of sterke persoonlijkheden. We kijken naar boven.

Ook in 2010 hopen we als team elke twee weken bij elkaar te komen. De ene keer bespreken we een topic van algemeen belang. Bezinnen. Elkaar opscherpen. Zo nodig actie. - De andere keer geven we veel aandacht aan het werk. Elk 'preekpunt' krijgt een beurt om verslag te doen. Wat gaat goed? Wat zijn zwakke plekken? We stellen vragen. We bidden voor elkaar. We geven advies. En zo nodig helpen we samen iemand uit de modder waarin hij zichzelf vastgewerkt heeft.

Tinnen bruiloft

Tien jaar getrouwd!

Felicitaties naar Emmeloord.

Ben je beschermd?

Volgende maand krijgen we Nederlands bezoek. Margreet Kremer en Jannet Oosterveld, de helft van de PR-commissie in Noord-Nederland. Van 17 februari tot 2 maart zijn ze in Tshwane om een beeld te krijgen van het werk en de werkers te ontmoeten. Als ze hier aankomen, hebben ze al een week in de Kaap achter de rug. 

Een rug, die hopelijk goed beschermd is. Dames, denken jullie aan je Protektorvest? Geen weldenkend mens waagt zich hier op straat zonder. De FIFA is er ook al zo blij mee. Dus begin maar vast te oefenen, in Enumatil of Sint Annen. 

De eerste keer

M'n eerste preek. Ik weet het nog. Op preekcollege in Kampen moest ik preken over Romeinen 13 vers 11-14. Spannend was het. En wat te verwachten was: m'n mede-studenten lieten niet geen spaan heel van m'n preek.

M'n eerste kerkdienst. Ik weet het nog. Na m'n classis-examen moest ik in Nagele preken. Deze preek over Romeinen 8 vers 28 was gelukkig door de classis goedgekeurd. Maar het bleef spannend. Later ben ik vanuit Meppel nog wel eens in Nagele geweest. Wat een klein kerkje! In m'n beleving van 1978 was het veel groter ...

De eerste keer. Gisteren mocht Bongani preken in onze kerk in CC.We vierden het avondmaal. Ik deed de rest van de dienst. En hij preekte vanuit Matteüs 26 vers 26-28.

Zaterdag hadden we de preek al besproken. Ik had wel wat op- en aanmerkingen. Maar over de hele linie was ik blij met deze goede bijbelse preek.

Bongani heeft in Mukhanyo vorig jaar al een keer gepreekt. Vanuit Lucas 14 vers 26 en 27. Blood is thicker than water, but the Spirit is stronger than the blood. En het is nog altijd hetzelfde. Deze preek is chop-chop door z'n mede-studenten in mootjes gehakt.

De preek gisteren begon bij 16 juni. Een dag om te vieren. Hoewel ... kun je blij zijn met bloed dat vergoten is? Een mooie ingang om - via het pesach-feest - bij het avondmaal uit te komen. We live thanks to his / their blood. Life out of death.